Kiedy księga podatkowa nie może być dowodem w sprawie?
Autor: Małgorzata Żujewska; Gazeta Podatkowa Nr 87 (815) z dnia 2011-10-31
Księgi podatkowe to podstawowe dowody w sprawach dotyczących wymiaru podatku. Muszą być jednak rzetelne i bez wad formalnych. W przeciwnym razie urzędnicy je zakwestionują, a podstawę opodatkowania określą w drodze oszacowania.
Rzetelne i bez wad
Dowodem w sprawie podatkowej może być wszystko, co przyczyni siÄ™ do wyjaÅ›nienia stanu faktycznego, a nie pozostaje sprzeczne z prawem. Szczególne znaczenie dowodowe majÄ… ksiÄ™gi podatkowe. Pod tym pojÄ™ciem rozumie siÄ™ ksiÄ™gi rachunkowe, podatkowÄ… ksiÄ™gÄ™ przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, które dla celów podatkowych majÄ… obowiÄ…zek prowadzić podatnicy, pÅ‚atnicy lub inkasenci. KsiÄ™gi podatkowe, aby miaÅ‚y wartość dowodowÄ…, muszÄ… być prowadzone poprawnie pod wzglÄ™dem materialnym – rzetelnie, i pod wzglÄ™dem formalnym – niewadliwie.
Księgi podatkowe są rzetelne wtedy, gdy dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Trzeba więc wykazywać w nich wszystkie zdarzenia gospodarcze, które mają wpływ na wysokość podatku. Nierzetelność może polegać na nieujęciu operacji, które miały miejsce, lub zapisaniu zdarzeń fikcyjnych. Przykładem takich działań jest nieewidencjonowanie faktur czy dokonywanie nieprawdziwych wpisów.
Nierzetelności nie należy mylić z wadliwym prowadzeniem ksiąg podatkowych. O wadliwości mówi się wówczas, gdy popełniane są błędy o charakterze formalnym. Nieprawidłowości wynikają z naruszenia zasad prowadzenia księgi określonych w odrębnych przepisach. Uchybieniem o takim charakterze jest np. nienumerowanie stron.
Dowód w sprawie
Księgi podatkowe mają szczególną moc dowodową. Jeżeli są prowadzone rzetelnie i zgodnie z wymogami formalnymi, stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.
Urzędnicy nie mogą przy wymiarze podatku pominąć ksiąg, jeżeli nie wykażą, że są sprzeczne ze stanem rzeczywistym. Nie oznacza to, że jeden błąd je dyskwalifikuje. Z powodu nierzetelnego lub wadliwego prowadzenia nie musi być odrzucona cała księga. Urzędnicy mogą zakwestionować tylko jej część. Zależy to od zakresu stwierdzonych nieprawidłowości. Toleruje się ponadto drobne uchybienia. Księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób wadliwy, uznawane są mimo wszystko za dowód, jeżeli nieprawidłowości nie mają istotnego znaczenia dla sprawy. Podobnie jest z niektórymi błędami materialnymi. Podatkową księgę przychodów i rozchodów uznaje się za rzetelną np. wtedy, gdy błędne zapisy są skutkiem oczywistej omyłki, a podatnik posiada na to odpowiednie dowody księgowe.
Analiza ksiÄ…g pod kÄ…tem ich prawidÅ‚owoÅ›ci materialnej i formalnej może być przeprowadzona w trakcie postÄ™powania podatkowego lub kontroli. W pierwszym przypadku ich ocena znajduje odzwierciedlenie w protokole badania ksiÄ™gi. Jeżeli urzÄ™dnicy stwierdzÄ…, że jest ona prowadzona nierzetelnie lub w sposób wadliwy, muszÄ… wskazać, za jaki okres i w jakiej części nie uznajÄ… jej za dowód. Odpis protokoÅ‚u dorÄ™czany jest podatnikowi. Jeżeli nie zgadza siÄ™ z zawartymi w nim ustaleniami, może wnieść zastrzeżenia. Musi jednoczeÅ›nie przedstawić dowody umożliwiajÄ…ce prawidÅ‚owe okreÅ›lenie podstawy opodatkowania. Stanowi o tym art. 193 § 8 Ordynacji podatkowej.
Ustalenia dotyczÄ…ce badania ksiÄ…g dokonane w trakcie kontroli podatkowej umieszcza siÄ™ natomiast od razu w protokole pokontrolnym. Nie sporzÄ…dza siÄ™ odrÄ™bnego protokoÅ‚u badania ksiÄ…g. Wynika to z art. 290 § 5 Ordynacji podatkowej. W tym wypadku również można zgÅ‚osić swoje uwagi, zastrzeżenia i wyjaÅ›nienia. Wraz z nimi należy wskazać stosowne wnioski dowodowe.
14 dni – termin zgÅ‚oszenia zastrzeżeÅ„ do protokoÅ‚u badania ksiÄ…g lub protokoÅ‚u kontroli.
Skutki nierzetelności
Efektem zakwestionowania części lub wszystkich zapisów zawartych w ksiÄ™gach podatkowych może być okreÅ›lenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Jest to jednak ostateczne rozwiÄ…zanie. Zanim urzÄ™dnicy je zastosujÄ…, muszÄ… sprawdzić, czy podstawy opodatkowania nie uda siÄ™ ustalić w oparciu o dane wynikajÄ…ce z ksiÄ…g uzupeÅ‚nione innymi dowodami uzyskanymi w toku postÄ™powania podatkowego. Tymi innymi materiaÅ‚ami źródÅ‚owymi mogÄ… być rachunki, faktury, dowody wpÅ‚aty, umowy itp. Dopiero jeżeli w ten sposób nie uda siÄ™ okreÅ›lić rzeczywistej podstawy opodatkowania, w rachubÄ™ wchodzi jej oszacowanie. Wynika to z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej.
Nie ma jednego sposobu szacowania podstawy opodatkowania. Urzędnicy mają do wyboru kilka możliwości. Mogą zastosować metodę porównawczą zewnętrzną lub wewnętrzną, remanentową, produkcyjną, kosztową, udziału dochodu w obrocie (patrz ramka). W wyjątkowych przypadkach, gdy nie są w stanie zastosować żadnej z wymienionych metod, mogą wykorzystać inne rozwiązania. Wybór takiego, a nie innego sposobu oszacowania muszą jednak uzasadnić. Podstawa opodatkowania powinna być określona w wysokości maksymalnie zbliżonej do rzeczywistej.
Metody szacowania podstawy opodatkowania
- porównawcza wewnÄ™trzna – porównanie wysokoÅ›ci obrotów w tym samym przedsiÄ™biorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu
- porównawcza zewnÄ™trzna – porównanie wysokoÅ›ci obrotów w innych przedsiÄ™biorstwach prowadzÄ…cych dziaÅ‚alność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach
- remanentowa – porównanie wartoÅ›ci majÄ…tku przedsiÄ™biorstwa na poczÄ…tku i na koÅ„cu okresu, z uwzglÄ™dnieniem wskaźnika szybkoÅ›ci obrotu
- produkcyjna – ustalenie zdolnoÅ›ci produkcyjnej przedsiÄ™biorstwa
- kosztowa – ustalenie wysokoÅ›ci obrotu na podstawie wysokoÅ›ci kosztów poniesionych przez przedsiÄ™biorstwo, z uwzglÄ™dnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów w obrocie
- udziaÅ‚u dochodu w obrocie – ustalenie wysokoÅ›ci dochodów ze sprzedaży okreÅ›lonych towarów i wykonywania okreÅ›lonych usÅ‚ug, z uwzglÄ™dnieniem wysokoÅ›ci udziaÅ‚u tej sprzedaży (wykonanych usÅ‚ug) w caÅ‚ym obrocie
Podstawa prawna
Ustawa z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.)
wersja do druku 
Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>
|