Opublikowane: 01.02.2011

Autor: Arkadiusz Dudkiewicz

Niezaskarżalność postanowień dowodowych

Niniejszy artykuł stanowi analizę możliwości zaskarżenia postanowień dowodowych wydawanych w toku postępowania podatkowego oraz odpowiedź na wątpliwości związane z błędnym pouczeniem organu podatkowego.

Uwagi ogólne

Organy podatkowe, prowadząc postępowanie podatkowe, są zobowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (zasada zupełności – art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami, dalej zwanej „Ordynacją podatkową” w związku z zasadą prawdy obiektywnej – art. 122 Ordynacji podatkowej).

Urzeczywistnieniem wyżej wymienionych zasad ogólnych są przepisy Ordynacji podatkowej o postępowaniu dowodowym (art. 180 i następne Ordynacji podatkowej), które, co prawda, czynią organ podatkowy rozpoznający sprawę gospodarzem postępowania podatkowego, ale wyznaczają także ramy prawne, w jakich organy podatkowe powinny działać. Wykroczenie poza te ramy winno być rozpatrywane – stosownie do przypadku – jako naruszenie przepisów postępowania podatkowego w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, albo jako naruszenie prawa materialnego. Obie te wady stanowić mogą podstawę odwoławczą oraz przesłankę uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji przez podatkowy organ odwoławczy.

Niezaskarżalność postanowień dowodowych

Jak wspomniano powyżej, organ podatkowy jest gospodarzem postępowania podatkowego, w tym – w ramach postępowania podatkowego – postępowania dowodowego. Świadczy o tym w szczególności art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:

„Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu”.

Dowolność organu podatkowego w zakresie wydawania postanowień dowodowych i dopuszczania (lub nie) określonych dowodów (w tym tych wnioskowanych przez stronę postępowania podatkowego) – ograniczona oczywiście w szczególności zasadą zupełności, zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą swobodnej oceny dowodów – wyraża się także w treści art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem:

„Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi”.

Co więcej, postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (argument z art. 237 Ordynacji podatkowej).

Postanowienia dowodowe są niezaskarżalne. Żadne bowiem przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują trybu odwoławczego dla tego typu postanowień. Należy je zatem zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, która została wydana w tym postępowaniu, w którym wydano postanowienie, z którego jesteśmy niezadowoleni.

Niezaskarżalność postanowień dowodowych przesądziło także orzecznictwo sądowe. Warto przytoczyć tu przykładowo tezę wyroku WSA w Gdańsku, zapadłego w sprawie o sygnaturze akt numer I SA/Gd 450/09:

Lubię To!

Oceń przydatność tekstu: Ocena przydatności tekstu: Oceń zrozumienie tekstu: Ocena zrozumienia tekstu:

poleć artykuł znajomemu     wersja do druku