Opublikowane: 17.01.2006

Autor: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący winien...

Sygnatura: II FSK 174/05

Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący winien wskazać przepis tego prawa, naruszony przez WSA przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tu decyzji określającej wysokość podatku) oraz wyjaśnić na czym polegała błędna wykładnia tego przepisy przez Sąd oraz jaka - jego zdaniem - powinna być wykładnia właściwa bądź tez na czym polegało niewłaściwe zastosowanie przepisu przez Sąd i jakie powinno być zastosowanie właściwe. W odniesieniu do naruszeń prawa procesowego, poza ich wskazaniem i opisem skarżący ma obowiązek wyjaśnienia jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść wyroku) mogłyby wywrzeć.

Wyrokiem z 25 października 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 1428/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Anny i Jerzego C. na decyzję Izby Skarbowej w Katowicach z 9 czerwca 2003 r. Nr PB III/2/41171/37/03 w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.

Z sądowych akt sprawy wynikało, że w złożonym zeznaniu o dochodach małżonków (PIT-31) za 1998 r. Jerzy C. zadeklarował dochód ze stosunku pracy w wysokości 69.523 zł oraz - jako pobrane przez płatnika: "C." S.A. - zaliczki na podatek w sumie 12.332,47 zł.

Weryfikując złożone zeznanie Pierwszy Urząd Skarbowy w Katowicach zakwestionował, m.in. te dane. W toku postępowania w sprawie ustalił bowiem, że podatnik uzyskał dochód ze stosunku pracy w wysokości 125.873,87 zł, na który złożyło się wynagrodzenie w złotówkach - 51.928,14 zł, wartość nieodpłatnego świadczenia w postaci lokalu mieszkalnego udostępnionego przez pracodawcę - 48.174,70 zł oraz ustalone w dolarach wynagrodzenie za pracę w Rosji, podlegające opodatkowaniu - 25.770,03 zł. Płatnik - "C." S.A. - pobrał zaliczki na podatek w kwocie 5.769,82 zł, zamiast należnych 12.332,47 zł. Od dochodu uzyskanego w Rosji podatnik zapłacił (tamże) podatek w wysokości 16.143,84 zł, z czego do odliczenia od podatku należnego w Polsce przypadała proporcjonalnie kwota 8.636,45 zł (art. 27 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; umowa z dnia 22 maja 1992 r. między Rządem RP a Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania).

W związku z tymi i innymi szczegółowo opisanymi w decyzji korektami zeznania Urząd Skarbowy decyzją z 28 czerwca 2002 r. określił małż. C. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. na 60.699,30 zł, a więc w wysokości innej niż zadeklarowana, a w konsekwencji zaległość podatkową i odsetki od tej zaległości.

W postępowaniu odwoławczym Izba Skarbowa w Katowicach stwierdziła, że organ wymiarowy nieprawidłowo ustalił wartość świadczenia w postaci mieszkania udostępnionego podatnikowi przez pracodawcę, a także że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału informacyjnego nie można było ocenić czy Urząd Skarbowy prawidłowo ustalił wysokość dochodu uzyskanego przez podatnika za pracę w Rosji, podlegającego zwolnieniu od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Izba Skarbowa stwierdziła, że organ wymiarowy nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego o dokonanych przez podatników odliczeniach od podatku. Dlatego uchyliła decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

6 marca 2003 r. Urząd Skarbowy ponownie wydał decyzje określającą wysokość zobowiązania podatkowego małż. C. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. ustalając, że Jerzy C. otrzymał wynagrodzenie złotowe w sumie 51.926,16 zł, nieodpłatne świadczenie w postaci udostępnienia mieszkania o wartości 37.383,40 zł oraz ustalone w dolarach wypłacone w Rosji wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu w sumie 39.567,77 zł. Zaliczki pobrane przez płatnika wyniosły 5.770,22 zł, a zapłacony w Rosji podatek przypadający do odliczenia od podatku należnego w Polsce 13.320,42 zł. Urząd ponownie przeanalizował zasadność odliczeń od dochodu i od podatku zadeklarowanych przez podatników.

Izba Skarbowa w postępowaniu odwoławczym wskazała, że:

• w odniesieniu do lokalu mieszkalnego brak było uzasadnienia do wyłączenia z opodatkowania części wartości tego świadczenia. Bez znaczenia dla sprawy była okoliczność, że obok celów osobistych był wykorzystywany także dla celów służbowych,
• nie było podstaw, aby uznać, że przychód uzyskany przez podatników w postaci nieodpłatnego udostępnienia mieszkania winien być uwzględniony przy wyliczaniu podatku zapłaconego w Rosji,
• podzieliła stanowisko co do sposobu obliczenia wysokości dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonując ponownego wyliczenia dochodu z tytułu pracy w Rosji w kwocie 27.255,93 zł,
• nie podzieliła poglądu, iż zobowiązanie podatkowe podatników wygasło na skutek zapłaty przez płatnika podatku, który nie został wcześniej od podatnika pobrany.

Rozpoznając skargę na opisaną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że:

• uiszczenie przez płatnika dochodowego od osób fizycznych na podstawie decyzji o odpowiedzialności (płatnika) powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdzie mowa jest o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego w całości lub w części wskutek pobrana podatku przez płatnika.

Wydanie decyzji o odpowiedzialności płatnika i jej wykonanie w drodze egzekucji administracyjnej, powoduje, że w sposób przymusowy zostaje wykonany obowiązek płatnika, a w konsekwencji urzeczywistnienia się równocześnie hipoteza art. 59 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej czyli następuje pobór podatku przez płatnika. W rezultacie dochodzi do faktycznego wygaśnięcia zobowiązania przez płatnika w całości lub w części w zależności od tego czy suma pobrana przez lub od płatnika jest równa czy też niższa od kwoty wspomnianego zobowiązania (podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 1999 r., sygn. akt III SA 797/98, opublikowanym w zbiorze orzeczeń LEX nr 42853). Konkretne zobowiązanie podatkowe może bowiem wygasnąć tylko raz i jeżeli wygaśnie wskutek jednego ze zdarzeń wskazanych w art. 59 Ordynacji podatkowej, to nie może już wygasnąć po raz drugi w inny sposób określony w tym przepisie (por. D. Szubielska, Skutki decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej osobie trzeciej, Przegląd Podatkowy 2003, nr 5, s. 53),

• uiszczenie przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych faktycznie zwalnia podatnika tego podatku z jego obowiązku podatkowego. Fakt ów nie stoi jednak na przeszkodzie wydaniu decyzji, w której będzie określona wysokość podatku. Jest tak ze względu na treść art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. w 1998 r. ustawa opublikowana była w Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, podatek dochodowy wynikający z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, składanego przez podatnika w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku, jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Organ podatkowy ma zatem obowiązek wydać wspomnianą decyzję, jeśli stwierdzi, iż wysokość podatku nie została przez podatnika w jego zeznaniu wskazana prawidłowo, czyli jeśli, jego zdaniem, w rzeczywistości wysokość podatku jest wyższa lub niższa od wysokości wskazanej. Obowiązek ów ciąży na organie podatkowym niezależnie od tego, czy kwota podatku została już uiszczona (przez płatnika czy podatnika) w części czy też w całości, czyli mimo częściowego lub całkowitego zobowiązania podatkowego. Obie kwestie, wbrew twierdzeniom skarżących, powinny być więc oceniane odrębnie. Tym samym w żadnym wypadku nie może dojść do tego, aby wskutek wydania analizowanej decyzji kwota podatku uiszczona przez płatnika musiała być po raz drugi wpłacona przez skarżących. Przyjęcie innego poglądu przekreśliłoby normatywny sens art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uniemożliwienie stwierdzenia rzeczywistej kwoty należnego podatku m.in. w każdym przypadku, w którym płatnik w całości lub w części już uiścił - w formie zaliczek, czyli "dobrowolnie" czy też, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, w wyniku wydania decyzji orzekającej o jego odpowiedzialności - tę należność publicznoprawną.

Reasumując, Sąd stwierdził, że skarżący niezasadnie wywodzili, że w ich sytuacji nie było podstaw prawnych do wydania decyzji określającej wysokość podatku, tak samo należało ocenić zarzuty dotyczące sposobu, w jaki w zaskarżonej decyzji wyliczono kwotę podatku. Skarżący w najmniejszym stopniu nie wykazali, że mieszkanie zajmowane przez Jerzego C. w Moskwie służyło do wypełniania przez niego obowiązków pracowniczych, czy też tym bardziej, że służyło ono zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych jedynie w 32%. Na rzecz tej tezy nie przemawia żaden z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego. Co więcej, postanowienia umowy o prace zawartej przez skarżącego w dniu 11 września 1995 r. wskazują, jak słusznie podniosła Izba Skarbowa, iż zapewnienie mieszkania stanowiło część zobowiązania, jakie w drodze tej umowy przyjął na siebie pracodawca i składało się na treść stosunku pracy. W konsekwencji prawidłowo zastosowano w sprawie art. 21 ust. 1 pkt 19 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym mowa jest o świadczeniach ponoszonych przez pracodawcę z tytułu udostępnienia lokalu mieszkalnego pracownikom, w przypadku zatrudnienia poza miejscem ich stałego zamieszkania.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Anna i Jerzy C. wnieśli o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie do organu administracji na rzecz skarżących kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wyrokowi zarzucili:

1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności przez wadliwą wykładnię przepisu art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176) poprzez przyjęcie, iż organ podatkowy był uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego skarżących przy jednoczesnym przyjęciu, iż doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego skutkiem pobrania kwoty podatku do płatnika (art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 106 § 3, art. 106 § 5, a także art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i oparcie wyroku na niepełnym materiale dowodowym, w tym poprzez pominięcie dowodu z dokumentu: pisma "C." S.A. z siedzibą w Katowicach z dnia 8 lipca 2002 r. oraz nietrafny wniosek, iż nie zostało udowodnione w toku postępowania, iż skarżący Jerzy C. wykorzystywał mieszkanie w Moskwie na cele służbowe.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku opiera się na wadliwej wykładni art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176) w brzmieniu obowiązującym uprzednio powołanego przez organ jako podstawa prawna obowiązku wydania decyzji stwierdzającej wysokość zobowiązania podatkowego. Treść powołanego przepisu stanowi, iż "podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, urząd skarbowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym". Skoro doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, ponieważ podatek uiścił płatnik, to organ był obowiązany do wydania w stosunku do podatnika decyzji umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe. Alternatywnie, organ wydając decyzję w sprawie określenia wysokości podatku powinien wskazać jego wysokość oraz zaznaczyć, iż skutkiem pobrania podatku od płatnika, zobowiązanie skarżących wygasło.

Udostępnienie lokalu nie było świadczeniem pieniężnych, zatem nie było możliwe pobranie zaliczki od tego świadczenia w sposób, który pomniejsza jego wysokość. Podatnik nie został wzbogacony tym, że część świadczenia w wysokości zaliczki na podatek dochodowy nie pomniejszyło jego wysokości.

Pracodawca skarżącego Jerzego C. "C." S.A. z siedzibą w Katowicach nie ubruttowił wynagrodzenia, to znaczy nie powiększył go o wysokość podatku, który powinien być pobrany.

Organ podatkowy jest uprawniony do określenia wysokości zobowiązania podatkowego dopóki to zobowiązanie istnieje. Skoro wygasło, skutkiem zapłaty przez płatnika, decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Oparte na tej samej zasadzie rozstrzygnięcie wydał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 października 2000 r. (sygn. akt III SA 2050/99, LEX 47094), gdzie uznał, iż decyzję określającą wysokość podatku inną niż deklarowana przez podatnika w jego zeznaniu rocznym urząd może wydać dopóty, dopóki nie nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego. Podnieść w tym miejscu należy, iż przedawnienie obok pobrania podatku przez płatnika jest okolicznością skutkującą wygaśnięciem zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 9 i pkt 2 Ordynacji podatkowej). W konsekwencji Sąd przyjął, iż "w żadnym wypadku nie może dojść do tego, aby wskutek wydania analizowanej decyzji kwota podatku uiszczona przez płatnika musiała być po raz drugi wpłacana przez skarżących". Sąd pominął, iż decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego staje się wykonalna z chwilą doręczenia jej stronie, a wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje co do zasady jej wykonania (art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej). Podnieść należy, iż nie wstrzymano wykonalności decyzji w sprawie. Na podstawie zaskarżonej przez podatników decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 9 czerwca 2003 r. doręczonej dnia 11 czerwca 2003 r. nr PB III/2/41171/37/03 mogło być zatem prowadzone postępowanie egzekucyjne. Podatnik nie dopuścił jednak do wszczęcia egzekucji i zapłacił podatek wraz z odsetkami. Skarb Państwa został zatem wzbogacany kosztem podatnika. Wcześniej bowiem podatek został ściągnięty od płatnika.

Skoro skarżący, niezależnie do pobrania podatku od płatnika ponownie uiścili podatek, na podstawie wniosków wyprowadzonych z uzasadnienia zaskarżonego wyroku mają prawo do żądania nadpłaty. Nie ulega przy tym wątpliwości, że samo uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie stanowi podstawy do stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej. Powinno bowiem dojść do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięciu zobowiązania podatkowego skarżących, a następnie do stwierdzenia nadpłaty. Trudno jednocześnie spodziewać się, że ten sam organ podatkowy, który wskazał na wysokość zobowiązania podatkowego stwierdził nadpłatę skarżących. Wysokość dochodu osiągniętego przez podatnika Jerzego C. wynikała przy tym z zeznania PIT-11. W tym zakresie doszło zatem do pominięcia art. 106 § 3, art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie i przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Anny i Jerzego C. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można było oprzeć na dwu podstawach:

• naruszeniu (przez WSA) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1),
• naruszeniu (przez WSA) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Z kolei art. 176 ustawy wymagał, aby skarga kasacyjna, obok wskazania podstaw kasacyjnych zawierała ich uzasadnienie.

Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący winien wskazać przepis tego prawa, naruszony przez WSA przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tu decyzji określającej wysokość podatku) oraz wyjaśnić na czym polegała błędna wykładnia tego przepisy przez Sąd oraz jaka - jego zdaniem - powinna być wykładnia właściwa bądź tez na czym polegało niewłaściwe zastosowanie przepisu przez Sąd i jakie powinno być zastosowanie właściwe. W odniesieniu do naruszeń prawa procesowego, poza ich wskazaniem i opisem skarżący ma obowiązek wyjaśnienia jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść wyroku) mogłyby wywrzeć.

Rozpoznawana skarga kasacyjna tym wymaganiom nie w pełni odpowiadała.

Art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) stanowił, jak to skarżący prawidłowo zacytowali, że "podatek dochodowym wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba, że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku ...".

O tym kiedy urząd skarbowy może określić inną wysokość podatku niż wynikająca z zeznania decydowały postanowienie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W myśl tego przepisu organ podatkowy wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w razie stwierdzenia, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku,

• nie złożył deklaracji, albo że
• wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji.

W odniesieniu do skarżących małż. C. zaistniała ostatnia z wymienionych przesłanek. Organy podatkowe kwestionowały zarówno zadeklarowaną wysokość przychodów jak i zadeklarowane ulgi podatkowe, czyli wysokość podstawy opodatkowania, a co za tym idzie wysokość zadeklarowanego podatku.

Miały zatem obowiązek określenia, w drodze decyzji, tej wysokości we właściwej kwocie.

W tej sytuacji nie można było uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał niewłaściwej wykładni art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dopiero porównanie wysokości podatku określonego decyzją organu podatkowego z wysokością podatku pobranego od podatnika przez płatnika i przekazanego na rachunek organu podatkowego, podatku zapłaconego z własnych środków przez płatnika na zasadzie odpowiedzialności zapisanej w art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej i podatku uiszczonego bezpośrednio przez podatnika pozwalałoby na ustalenia czy zobowiązanie podatkowe (prawidłowo określone) wygasło przez zapłatę i ewentualnie czy nie wystąpiła nadpłata podatku. W tym drugim wypadku podatnik, któremu nie zwrócono nadpłaty "z urzędu" (art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej) winien zwrócić się do organu podatkowego I instancji, ze stosownym żądaniem.

Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany przedmiotem zaskarżenia (konkretny wyrok WSA) oraz granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 zd. pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie mógł oceniać prawidłowości wszystkich poczynań organów podatkowych w stosunku do skarżącego, w szczególności w zakresie rozliczenia wpłat i postępowania egzekucyjnego i podejmować w tym zakresie rozstrzygnięć za te organy.

Jeśli chodziło o zarzuty naruszenia prawa procesowego to, w ocenie Sądu, zarzut dotyczący art. 106 § 3 w zw. z § 5 Prawa o postępowaniu... w zw. z art. 233 § 1 kpc był całkowicie chybiony.

Z sądowych akt sprawy nie wynikało, aby skarżący w toku postępowania sądowo-administracyjnego zgłosił dowód uzupełniający z dokumentu, bądź by uczyniła to strona przeciwna albo Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu. Skoro Sąd dowodów uzupełniających nie przeprowadził to nie mógł naruszyć wskazanych przepisów.

Zarzut naruszenia przez WSA art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu ... nie został należycie uzasadniony. W szczególności skarżący nie wskazali, aby przy ocenie zgodności z prawem skarżonej przez nich decyzji Sąd oparł się na dowodach innych niż znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, bądź by uznał za prawidłową taką ich ocenę dokonaną przez organy podatkowe, która pozostawała w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Nie może zastąpić uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa procesowego przez Sąd polemiką z oceną stanu faktycznego dokonaną w postępowaniu podatkowym przez organy podatkowe.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.