Uwzględnienie różnic kursowych przy obliczaniu marży

Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku – marżą jest tu różnica między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Powszechnie wiadome jest, że na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego.

Jak wskazują organy podatkowe:

„Z uwagi na fakt, iż wykładnia językowa przepisu art. 119 ust. 2 cyt. ustawy nie budzi wątpliwości, gdyż precyzyjnie określa, iż przez »cenę nabycia«, należy rozumieć wyłącznie kwotę płaconą podatnikowi, w rozumieniu art. 28a cyt. ustawy, będącemu dostawcą towarów i usług nabywanych dla bezpośredniej korzyści turysty przez świadczącego usługi turystyki, nie ma potrzeby stosowania w tym przypadku wykładni celowościowej czy systemowej. Gdyby bowiem ustawodawca chciał, aby do »ceny nabycia« wliczać również inne wydatki związane z nabywaniem towarów i usług przez podatnika świadczącego usługi turystyki, wskazałby to wyraźnie w niniejszym przepisie, tworząc katalog towarów, usług czy czynności, które mogłyby powiększać cenę nabycia towarów i usług dla bezpośredniej korzyści. W ten sposób postąpił ustawodawca określając na przykład, co oprócz kwoty, jaką nabywający jest zobowiązany zapłacić może obejmować podstawa opodatkowania przez wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów (art. 31 ust. 1 i ust. 2). Skoro ustawodawca nie stworzył takiej listy, nie ma podstaw aby twierdzić, iż jego celem było stworzenie możliwości powiększenia ceny nabycia określonej w art. 119 ust. 2 cyt. ustawy jako ceny płaconej podatnikowi przy nabyciu od niego towarów i usług o jakiekolwiek inne wydatki, nawet jeżeli związane są one z nabyciem tych towarów i usług.

Podobne wnioski wyciągnąć można z analizy art. 312 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.UE.L2006.347.1 z późn. zm.), w którym to przepisie zwarte zostały definicje »ceny sprzedaży« oraz »ceny nabycia«. Zgodnie z ww. artykułem »cena sprzedaży oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia uzyskanego lub do uzyskania przez podatnika–pośrednika od nabywcy lub osoby trzeciej, włączając w to subwencje bezpośredni związane z transakcją, podatki, cła, opłaty i należności oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizja, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik–pośrednik obciąża nabywcę, z wyłączeniem jednak kwot, o których mowa w art. 79; natomiast: »cena nabycia« oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia, określonego powyżej, uzyskanego lub do uzyskania przez dostawcę od podatnika–pośrednika. Również powyższe przepisy określając »cenę sprzedaży« oraz »cenę nabycia« odnoszą się wyłącznie do kwot płaconych pomiędzy podatnikami i nie zwiększają ww. wymienionych cen o inne elementy, które byłyby płacone innemu podmiotowi niż uczestnicy transakcji kupna/sprzedaży towarów i usług.