|
Opublikowane: 30.09.2009
Autor: Artur Bubrowiecki
Wartość rynkowa rzeczy i praw majątkowych w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych
Autor omawia problematykę ceny wolnorynkowej rzeczy i praw majątkowych w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych.
Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnej określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez obliczania długów i ciężarów (art. 6 ust 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych). Warto zwrócić uwagę, iż ustawa zawiera ściśle określone regulacje w zakresie sposobu i trybu określania wartości rynkowej. Istotne jednak przy określaniu wartości wolnorynkowej rzeczy i praw majątkowych może okazać się dość bogate w swej treści orzecznictwo sądowe.
Najogólniej rzecz biorąc, ceną rynkową jest przeciętna cena, jaką na danym terenie można uzyskać w przypadku sprzedaży rzeczy lub praw tego rodzaju (wyrok NSA z 17 czerwca 1998 r. I SA/Gd 1859/96). Cena przeciętna stanowi zaś wypadkową między cenami najwyższymi i najniższymi (wyrok NSA z 24 listopada 1993 r. III SA 626/93).
Jedną z podstawowych zasad określania cen wolnorynkowych jest jej wyznaczanie na dzień dokonania czynności cywilnoprawnej. Jak podkreślił NSA we Wrocławiu w wyroku z 1995 r. (1017 SA/Wr 241/95), dla określenia wartości rynkowej nie mają znaczenia te zaszłości, które zaistniały po zawarciu czynności, istotny jest taki skład i wymiar rzeczy, jaki istniał w dniu dokonania czynności. Jeżeli nabywcy z jakichkolwiek względów rozebrali część nabytych budynków, to nie mogą domagać się ograniczenia wartości nieruchomości o wartość rozebranych obiektów. Określenie „z dnia dokonania czynności” oznacza przy tym, że biegły czy też organ, ustalając wartość rynkową rzeczy, za materiał porównawczy winien brać ceny transakcji, które w czasie były najbardziej zbliżone do dnia czynności, której wartość przedmiotu jest ustalana (wyrok NSA z 21 marca 2001 r. SA/Sz 2328/99).
Bardzo często organy podatkowe stosują różnego rodzaju cenniki przygotowane przez rzeczoznawców majątkowych i bez względu na argumenty stron postępowania przyjmują niejako „w ciemno” wartości określone przez rzeczoznawców. Takie postępowanie jest nie tylko nieuzasadnione, ale również narusza zasady postępowania podatkowego. Jak określił bowiem NSA w wyroku z 17 lutego 1995 r. (SA/Bk 307/94), cenniki sporządzane przez organy podatkowe itp., dotyczące wartości rynkowej nieruchomości i lokali, są materiałem pomocniczym, jedną z przesłanek do wyceny wartości rynkowej i nie mogą być one środkiem nacisku, czy też ograniczać wprost swobodę biegłych przy wycenie wartości nieruchomości.
Aby przeczytać cały artykuł musisz się zalogować lub zarejestrować
Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>
poleć artykuł znajomemu  wersja do druku 
|
Artur Bubrowiecki
|
|
