|
Opublikowane: 13.06.2011
Autor: Aleksander SÅ‚ysz
Podatek VAT a miejsce świadczenia usługi – zmiany wprowadzone przez ustawodawcę
Kosmetyczne zmiany od dnia 1 kwietnia 2011 roku w zakresie miejsca świadczenia usług w VAT.
Ustawa o podatku od towarów i usÅ‚ug reguluje m.in. opodatkowanie tymże podatkiem usÅ‚ug Å›wiadczonych na terytorium kraju. Z pozoru prostym wydaje siÄ™ ustalenie miejsca Å›wiadczenia usÅ‚ugi – nic bardziej mylnego. Sprawy nie uÅ‚atwia również ustawodawca, który zmienia zasady niezwykle czÄ™sto. Zmiany w tym zakresie miaÅ‚y miejsce dla przykÅ‚adu: 1 stycznia 2010 roku, 1 stycznia 2011 roku i teraz – 1 kwietnia 2011 roku. Z pewnoÅ›ciÄ… takie dziaÅ‚anie ustawodawcy nie uÅ‚atwia przedsiÄ™biorcom prowadzenia dziaÅ‚alnoÅ›ci.
Znaczenie kluczowe, jak już wspomniałem, ma ustalenie miejsca świadczenia usługi, bowiem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlegają usługi świadczone poza granicami kraju. Miejsce świadczenia jest w podatku od towarów i usług konstrukcją teoretyczną i niewiele ma wspólnego z miejscem przebywania, fizycznego świadczenia.
Zgodnie z główną zasadą miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania.
Ustawodawca dla celu ustalenia miejsca Å›wiadczenia usÅ‚ug wprowadza specjalnÄ… definicjÄ™ podatnika, która jest inna niż definicja powszechnie znana – na potrzeby ustalenia miejsca Å›wiadczenia usÅ‚ug ilekroć jest mowa o podatniku rozumie siÄ™ przez to:
- podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności;
- osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana do celów podatku lub podatku od wartości dodanej.
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Od wyżej wymienionej zasady generalnie obowiązuje szereg wyjątków, w tym te zmodyfikowane z dniem 1 kwietnia 2011 roku, które to pozwolę sobie przytoczyć, i tak:
- W przypadku Å›wiadczenia usÅ‚ug telekomunikacyjnych lub usÅ‚ug nadawczych radiowych i telewizyjnych na rzecz podmiotów niebÄ™dÄ…cych podatnikami, posiadajÄ…cych siedzibÄ™, staÅ‚e miejsce zamieszkania lub miejsce zwykÅ‚ego pobytu na terytorium paÅ„stwa czÅ‚onkowskiego, przez podatnika, który posiada siedzibÄ™, staÅ‚e miejsce zamieszkania lub staÅ‚e miejsce prowadzenia dziaÅ‚alnoÅ›ci, z którego Å›wiadczy te usÅ‚ugi, poza terytorium Wspólnoty Unii Europejskiej, a w przypadku braku takiej siedziby, staÅ‚ego miejsca zamieszkania lub staÅ‚ego miejsca prowadzenia dziaÅ‚alnoÅ›ci, posiada zwykÅ‚e miejsce prowadzenia dziaÅ‚alnoÅ›ci lub miejsce zwykÅ‚ego pobytu poza terytorium Wspólnoty Unii Europejskiej, których faktyczne użytkowanie i wykorzystanie ma miejsce na terytorium paÅ„stwa czÅ‚onkowskiego, na którym podmiot bÄ™dÄ…cy usÅ‚ugobiorcÄ… ma siedzibÄ™, staÅ‚e miejsce zamieszkania lub miejsce zwykÅ‚ego pobytu – miejscem Å›wiadczenia tych usÅ‚ug jest terytorium paÅ„stwa czÅ‚onkowskiego, na którym podmiot bÄ™dÄ…cy usÅ‚ugobiorcÄ… ma siedzibÄ™, staÅ‚e miejsce zamieszkania lub miejsce zwykÅ‚ego pobytu [art. 28m ustawy o VAT].
- W przypadku świadczenia na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, mających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu poza terytorium Wspólnoty Unii Europejskiej, usług:
1) sprzedaży praw lub udzielania licencji i sublicencji, przeniesienia lub cesji praw autorskich, patentów, praw do znaków fabrycznych, handlowych, oddania do używania wspólnego znaku towarowego albo wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego, albo innych pokrewnych praw,
2) reklamy,
3) doradczych, inżynierskich, prawniczych, księgowych oraz usług podobnych do tych usług,
4) przetwarzania danych, dostarczania informacji oraz usług tłumaczeń,
5) bankowych, finansowych, ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, z wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki,
6) dostarczania (oddelegowania) personelu,
7) wynajmu, dzierżawy lub innych o podobnym charakterze, których przedmiotem są rzeczy ruchome, z wyjątkiem środków transportu, za które uznaje się również przyczepy i naczepy oraz wagony kolejowe,
8) telekomunikacyjnych,
9) nadawczych radiowych i telewizyjnych,
10) elektronicznych,
11) polegających na zapewnieniu dostępu do systemów gazowych, systemów elektroenergetycznych lub do sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej,
12) przesyłowych:
Aby przeczytać cały artykuł musisz się zalogować lub zarejestrować
Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>
poleć artykuł znajomemu  wersja do druku 
|
Aleksander SÅ‚ysz – magister prawa, absolwent WydziaÅ‚u Prawa i Administracji Uniwersytetu JagielloÅ„skiego. Od 2004 roku zajmuje siÄ™ szeroko rozumianÄ… problematykÄ… podatkowÄ…, w tym: postÄ™powaniami podatkowymi, kontrolÄ… podatkowÄ…, podatkami poÅ›rednimi i bezpoÅ›rednimi... wiÄ™cej informacji »
|
|
